Blij zijn met de ervaring, ook al ging het niet goed

Vlak voor deze ‘coronatijd’ zou ik een vrouwencirkel hosten. Een wat? Een sharing circle eigenlijk en dan met vrouwen. Het is voor mij ook iets nieuws. Ik kwam het tegen op Meetup (een website waar allerlei gratis evenementen/bijeenkomsten op worden georganiseerd) toen ik hier net kwam wonen en zocht naar evenementen op mensen te leren kennen. Ik ging een keer heen en ik vond het heel bijzonder. Het idee is dat je als vrouwen samenkomt en in vertrouwen deelt wat je ook maar wilt delen. Vaak is er een thema gekoppeld aan de bijeenkomst. Iedereen krijgt ruimte om te spreken en daar hoeft juist niet op gereageerd te worden. Door simpelweg naar elkaar te luisteren kun je elkaar steunen. 

Goed, ik had het dus heel waardevol gevonden en voor herhaling vatbaar. Het viel me op hoe makkelijk anderen over moeilijke dingen spraken en vond dat inspirerend om te ervaren. De organisator moedigd graag aan anderen ook de kans te geven iets te organiseren en zo ontstond het plan dat we dit ook eens bij mij thuis zouden gaan doen. Ik had natuurlijk niet veel ervaring, maar de essentie van een cirkel is heel simpel. 

Ik had een thema en het zou gebeuren, maar toen kwam Corona. Een paar weken later begonnen we te praten over de online mogelijkheden. Nadat ik eerst zelf nog een bijeenkomst online bijwoonde organiseerde ik de volgende, online. 

Op de dag zelf was ik gezond gespannen maar ik had er zin in. Heel veel ging mis. Iemand kwam niet opdagen, een ander 15 minuten later, na 32 minuten kreeg ik een bericht van Zoom dat de meeting over 8 minuten zou worden afgesloten, het leek erop dat ik het idee niet goed had uitgelegd en toen ik de persoon die sprak moest onderbreken om te vertellen dat ik een nieuwe link moest aanmaken, kreeg ze dit bericht pas veel later waardoor we niet echt lekker hebben kunnen afsluiten. 

Kortom het was geen groot succes. Maar toch was ik oprecht zo blij na afloop. Ik had mijn best gedaan. Ik had het geregeld, er waren mensen gekomen, ik had zelfs een korte meditatie geleid voor het eerst in mijn leven. Ik had mogen ervaren hoe het is om dit te doen, wat erbij komt kijken, waar ik op moet letten en daarmee juist zoveel inspiratie opgedaan voor een volgende keer. Ik had ook kunnen denken: ‘ik heb het niet goed gedaan, ze vonden het vast verschrikkelijk, ik kan dit niet’ etc. Maar op één of andere manier was het helemaal niet logisch voor me om zo te denken. Ik was blij met de ervaring, punt. 

Ik kan (nog?) niet precies uitleggen waarom, maar ik voel dit in subtiele variant vaker. Dan heb ik iets gedaan en dan gaat het niet perfect en toch is het prima en kan ik aardig voor mezelf zijn. Eigenlijk zoals je een vriendin zou toespreken nadat ze iets had meegemaakt wat voor haar gevoel mislukt was. Dan weet je toch ook altijd alle positieve dingen te vinden? 

Ik hoop dat je dit gevoel herkent en zo niet, dit binnenkort mag herkennen wanneer er iets wat je probeert niet helemaal gaat zoals je bedacht had! 

Veel liefs,

Silke 

*bron foto