De anti-perfectionisme post

Hier had ik zin in, een blog schrijven waarin alles kan. Ongefilterd, geen norm over te kort, te lang, opbouw wat dan ook. lsdihgeofadnvlio, m'n handen op het toetsenbord leggen en dat laten staan. Omdat het soms fijn is, om alles even los te laten. Wat ik er over denk, wat een ander er over denkt. Even niet. Gewoon even een rommel van letters en woorden en het toch publiceren. Als boodschap aan mezelf, er gebeurd NIETS als iets niet perfect is (niet dat perfect bestaat). 

Het is veilig. Het is veilig om jezelf te zijn, te uiten en te laten zien. Ik schrijf dit de laatste tijd ‘s ochtends vaak op als affirmatie. Ik weet namelijk dat ik veilig ben om mezelf te zijn, veilig om mezelf te uiten en veilig om mezelf te laten zien. Maar onbewust merk ik soms dat ik dingen voel waaruit blijkt dat ik me nog niet altijd veilig genoeg voel. Dat ik soms toch nog graag wil dat een ander mijn uiting van mezelf dan ook goed en leuk vindt. 

Maarja dat hoeft dus juist niet. Ik geloof dat we altijd terug kunnen naar onszelf, naar het gevoel bij onszelf dat we precies goed genoeg zijn zoals we zijn, op elk moment. 

Ik kan mij nog herinneren dat ik op de vierde dag van mijn laatste reis op een bankje zat. Ik was in Burgos en het was de avond voordat ik aan mijn wandeltocht naar Santiago de Compostela zou beginnen. Ik voelde me onzeker en niet zoals ik wilde zijn. Ik zat met de gedachte in mijn hoofd hoe iedereen in mijn omgeving mij vaak waardering gaf voor de dingen die ik doe in mijn leven. Hoe knap het was dat ik altijd mijn eigen weg maakte, zelf op reis ging etc. En ik was het even zo zat. Hoewel ik natuurlijk ongelofelijk dankbaar ben voor de mensen om mij heen en hun support en vertrouwen, (dat moet absoluut gezegd worden) wilde ik het zelf voelen. Ik wilde niets anders dan die waardering voelen naar mezelf, zonder al die andere gedachten over mij, die heel soms bijna als een druk voelen om zo, zogenaamd fantastisch te blijven als ik ben. 

Het was even een gevoel en het ging ook weer voorbij. Ik uitte mij trouwens ook hierover en dat luchtte op. (Zelf)vertrouwen gaat niet in een rechte lijn omhoog en omhoog. Maar ik ben tevreden, ik weet namelijk dat er ook zoveel momenten zijn waar het er zeker wel is. Het wordt vaker zichtbaar en het wordt sterker. Zeker nu ik ook dingen loslaat die het in de weg hebben gezeten. 

Ik had in mijn hoofd dat ik een post wilde schrijven zonder regels. Zonder druk. Dit verhaal kwam naar boven, dan is dit wat ik ga delen. asldjal fdeiaflen? nog maar even dan en heel veel liefs,

Silke

*bron foto