Na het behalen van mijn diploma woonde en werkte ik bijna drie maanden op de camping. Halverwege die periode is waar deze blog stil viel na één artikel over het leven daar. Ik schreef er nog één maar die is nog niet online gekomen. Na het hoogseizoen keerde er veel rust terug op de camping en uiteindelijk zoveel dat ik nog maar 1,5 uur op een dag werkte. Het contact met de kleine groep mensen die was overgebleven was heel bijzonder en fijn. S’avonds aten we bijna altijd samen.
De rust zorgde er ook voor dat ik me opeens realiseerde, ik moet gaan nadenken over wat ik met de rest van mijn leven gaan doen. Het is nu echt tijd om een plan te maken. Die enorme vrijheid zorgde voor de nodige verwarring. Waar het moment kwam dat mijn plan ontstond weet ik gek genoeg niet meer, maar uiteindelijk was er een plan. Dit plan bestond uit drie delen. 1. De Camino de Santiago lopen 2. In Spanje zijn, Spaans leren en 3. Een 10-daagse Vipassana cursus volgen, in Spanje. Nummer 1 en 3 waren duidelijk, maar nummer 2 eigenlijk totaal niet. Daar kwam ik pas achter toen het zover was.
Deel 1
Eind september vertrok ik vanuit het Noorden van het land. Ik sliep nog 1 nacht in Amsterdam bij een collega en vertrok de volgende dag met de bus naar Bilbao. Een busreis van meer dan 24 uur. Vanaf daar zou ik 2 dagen later naar Burgos reizen en daar zou mijn Camino (wandeltocht naar Santiago de Compostela) beginnen. 500 kilometer. Ik zou daarheen gaan en vanaf daar zou ik het allemaal wel zien. Hoe moet ik nou een wandeltocht van uiteindelijk 22 dagen samenvatten? Het was niet altijd makkelijk, ik vroeg me soms af of ik wandelen nou echt zo leuk vond, achteraf gezien had ik soms een onnodige haast, ik ontmoette veel bijzondere mensen, ik voelde mij fysiek sterker en sterker worden, ik genoot van het in Spanje zijn en Spaans spreken en horen, ik genoot ook van de simpliciteit van de dagen: opstaan, wandelen, eten, wandelen, wandelen, eten, slapen, etc. Ik had mooie gesprekken, ik zag prachtige natuur, en liep meer kilometers in korte tijd dan ik ooit voor mogelijk had gehouden.
Deel 2
Ik belandde in Portugal en voelde me daar totaal verdwaald. Ik was in de grote stad en miste de natuur enorm en ook de Spaanse taal. Eigenlijk wist ik diep van binnen wat ik wilde in mijn leven, wat ik moest doen in mijn leven. Dat is mensen helpen. Ik voelde steeds sterker dat ik dat moest gaan doen en niet maanden doelloos wilde reizen. Ik wilde zo graag meer leren over hoe ik op een meer spirituele wijze mensen kon helpen. Niet alleen vanuit een psychologische benadering, waar mijn hele opleiding over was gegaan, maar vanuit het geheel. Ik wist dat er zoveel meer mogelijk was en daar moest ik iets mee. Hoewel ik op dit moment nog altijd maar 5 à 6 kilo bagage mee had (bestaande uit een afritsbroek, 2 sportshirts, 2 hemdjes 1 jurkje wat toiletspullen en nog wat andere dingen) kon ik uiteindelijk research doen op een laptop van iemand die ik ontmoette (trouwens! wat heb ik mijn laptop de eerste dagen van het reizen gemist, ik had zoveel inspiratie, maar kon dit dus niet kwijt).
Nieuwe opleiding!
Goed ik wilde mensen helpen, op een manier die verder ging dan ik tot nu toe geleerd had. Hoe ik dit ging aanpakken wist ik nog niet, dus ging ik opzoek naar een opleiding die bij dit idee paste. Na een aantal dagen vond ik deze en wauw, wat was ik enthousiast! Alles klopte. Mijn gedachte was, waar die opleiding ook is, dan ga ik daar wel wonen. Maar de beste match was een opleiding die online plaatsvond, niet mijn eerste voorkeur, maar dit moest het zijn. De term ‘life coach’ voelde groot, wie ben ik dan om mezelf straks zo te gaan noemen? Dan moet mijn leven dus perfect zijn en bla bla bla. Wat ik ging leren, is precies wat ik wilde leren. Bovendien mag je jezelf zo noemen als je wilt na het behalen van het diploma en daar zijn allerlei mogelijkheden voor. Coaches, maatschappelijk werkers, pychologen, hulpverleners etc. zijn niet perfect het zijn namelijk óók gewoon mensen (Gelukig maar!). Dus na wat twijfelen en allemaal andere omstandigheden en onduidelijkheden was ik een maand later ein-de-lijk student van deze opleiding!
Schrijvend over mijn opleiding merk ik dat ik zo enthousiast raak en er nog veel meer over wil vertellen. Maar er is ook nog een deel 3 van de reis en een deel 4. Laat ik het voor deze blogpost hier bij houden, dan komt het vervolg volgende week!
Heel veel liefs,
Silke
Wat een bijzonder half jaar is dat geweest zeg. Heel leuk om te lezen. Ben wel benieuwd naar je opleiding. En oké, ik moest een beetje gniffelen om de gedachte dat je dan perfect moest zijn. Zou ik ook hebben, maar dat is natuurlijk niet zo;).
BeantwoordenVerwijderenFijn om te horen! Haha ik moest daar dan weer om lachen, toch herkenbaar denk ik :) Ik op dit moment nog niks klaarstaan over mijn opleiding, maar het zou zeker leuk zijn om er meer over te schrijven!
BeantwoordenVerwijderen