Over bloggen, het ego en angst

Ik neem jullie mee in de eerste drie weken dat deze plek ontstaan is. Dat doe ik omdat er veel meer bij kwam kijken dan ik ooit verwacht had. Ik had behoorlijk gemixte gevoelens en kwam tot interessante inzichten. 

Week 1 
Ik was zo blij toen ik begonnen was. Ik liet mij niet meer tegenhouden door een blognaam die perfect moest zijn. Ook de opmaak zou later wel komen. Nu moest ik gewoon beginnen met schrijven. En dat deed ik. Ik schreef en ik schreef, ik zocht foto's uit mijn oude bestanden, maakte een nieuwe map aan, en ik keek naar wat ik al had. In de afgelopen jaren had ik namelijk heel soms wel eens iets geschreven waarvan ik dacht dit zou leuk zijn voor een blog. Ik was zo blij en enthousiast!

Ik wist dat ik echt iets persoonlijks wilde maken. Maar dat maakte het juist zo spannend. Daardoor zorgden de eerste bezoekers voor gemixte gevoelens. Ik vond het natuurlijk fantastisch dat er daadwerkelijk iemand mee las. Maar tegelijkertijd werd ik een keer midden in de nacht wakker met de gedachte dat ik dat ene artikel echt moest verwijderen. Of zelfs de hele blog. Gelukkig kon ik mijzelf beheersen en besloot ik weer verder te slapen. 

De eerste dagen bleven nieuwe ideeën aan de lopende band binnenkomen. Een notitieboekje naast mijn bed werd noodzakelijk, en ook op mijn telefoon voegde ik regelmatig iets toe. Ik was blij dat dit na een tijdje rustiger werd, want eerlijk gezegd was het best overweldigend. Ik moest doordeweeks gewoon naar afspraken en zo kwam ik gelukkig weer een beetje terug in de realiteit. Maar toen kwam het volgende..

Week 2 
Bloggen is verslavend. Ik voelde dat ik iets moest veranderen. Want op blogger.com kijken werd iets wat ik veel te vaak deed. En dat maakte me helemaal niet meer blij. Als ik bijvoorbeeld zag dat er iemand gekeken had, maar snel weer weggeklikt, dan dacht ik: 'oh nee, die persoon vond het dus niet leuk'. Of ik voelde druk om meer te maken om meer mensen aan te spreken. Het maakte mij super onrustig. Mijn ego was opeens keihard aan het werk. Het wilde aandacht, en het wilde leuk gevonden worden. Door iedereen. En weetje, ik schrijf dit liever niet. Want eigenlijk schaam ik mij dat dit is wat er gebeurde. Ik wil niet zo zijn, maar dit is er wel wat er gebeurde. Het overviel mij. Misschien was ik die impulsen van likes, views of reacties niet meer gewend doordat ik geen Facebook, Instagram, Twitter, Snapchat enzovoorts heb. Als je niet helemaal begrijpt wat ik bedoel kun je het misschien vergelijken met wanneer je een foto op Instagram plaatst en deze krijgt 60 likes. De volgende keer hoop je dat het er meer dan 60 zijn. En kunnen minder likes je bijna een onprettig of onzeker gevoel geven.  

Ik vind ik het wel heel interessant dat dit gebeurde. Want (ook) ik ben dus best beïnvloedbaar. En dat in zo'n korte tijd. Maar het is oké. Ik ben heel blij dat ik snel voelde dat dit niet is wat ik wilde, en waarvoor ik begonnen was. Ik pakte pen en papier en begon te schrijven. Ik schreef op wat er allemaal gebeurde en herinnerde mezelf eraan waarom ik wél was gaan schrijven. Voor mijzelf. Omdat het mij leuk leek, leerzaam, een uitlaatklep en met als droom dat het misschien zelfs wel steun en inspiratie voor anderen kon zijn. 

Ik vraag me nog steeds (ook nu in week 5) af wat er kan gebeuren als ik te open ben? Wat als mijn familie dit zou lezen, zou ik dat erg vinden? Kan wat ik schrijf, vooral wat ik wil gaan schrijven mogelijk gevolgen hebben voor een toekomstige werkgever? 

Week 3
Ik schrijf dit aan het begin van de derde week en ik voel mij weer goed. Ik ben weer net zo dankbaar bij elke reactie, als bij de allereerste reactie. Ik word er warm van, en voel dat het genoeg is. Overdag focus ik mij op het schrijven van mijn scriptie (waar ik stiekem ook best enthousiast over ben). Daarnaast heb ik dit plekje, wat nu de balans weer terug is, een hele fijne bijzondere plek is! 

Ik zal vast nog wel eens uit evenwicht raken, het is allemaal echt even wennen. Maar laten we hopen dat ik er dan weer snel bij ben om dat te herkennen, en mijzelf weer terug te brengen.

Ik vind het spannend om dit stuk over het ego te delen. Ik hoop namelijk dat het niet verkeerd wordt opgevat. Maar ik deel het ook omdat je het misschien herkent. Als je herkent dat je ego bezig is, en voelt dat het onverzadigbaar is omdat het steeds meer wil. Dan is het misschien fijn om ook even terug te gaan naar waarom je eigenlijk doet wat je doet. Om te kijken naar wat je echt leuk en belangrijk vind en je focus daar weer op te richten. 

Herkennen jullie hier iets van? 

Veel liefs,

Silke